donderdag 27 maart 2008

Eindelijk weer geluid

In mijn meer dan 5 jaar oude maar nog vlot lopende computer heb ik een geluidsprobleem waar ik al heel wat uren mijn hoofd over gebogen heb. Voordat ik met Linux begon had ik nooit wat te maken met zulke problemen. Als ik ergens geen raad mee wist was daar altijd de slimme kennis die dat soort dingen voor een flesje whisky wel kon oplossen. Naarmate ik langer met Linux bezig was en langzaamaan meer leerde werd het een goede gewoonte om zelf op zoek te gaan naar een oplossing.

Meteen na de eerste keer zelf installeren van Ubuntu kwam het probleem voor de dag. Doodse stilte. In eerste instantie liet ik het erbij omdat ik gewoonlijk toch vooral achter mijn laptop zit en ook werkelijk niet wist waar het te zoeken. Maar een computer is een saai ding als er geen geluid uit wil komen, dus daar kon ik me na verloop van tijd toch niet bij neerleggen.

De pc heeft een geluids-chip van Intel op het moederbord zitten. Daarnaast zit er een aparte geluidskaart van Ensoniq in. Ik veronderstelde dat er wel eens een conflict tussen deze twee zou kunnen zijn en dat ik dat misschien zou kunnen verhelpen door er eentje uit te schakelen. Het commando “gksudo asoundconf list” maakt duidelijk welke geluidskaarten er aanwezig zijn. De I82801BAICH van Intel heb ik ik aan de zwarte lijst toegevoegd door simpelweg als root naar /etc/modprobe.d/blacklist te bladeren, in dat bestand “blacklist I82801BAICH” te typen en dit op te slaan. Het commando “gksudo asoundconf set-default-card naam_sndcard” maakte de Ensoniq tot de standaard. In het menu van Systeem, Voorkeuren en Geluid stond de juiste geluidskaart al geselecteerd.

Het resultaat mocht er zijn! Na een herstart klonken mijn favorieten weer door de kamer. Mijn blijdschap was echter van korte duur, want de daaropvolgende keren bleek het telkens afwachten te zijn of het geluid wel of niet ging werken. Soms was één keer starten voldoende, soms was er drie keer voor nodig. Onvoorspelbaar en hoogst irritant.

Ik had al eens gelezen dat het mogelijk is om de geluidskaart van het moederbord uit te schakelen in het BIOS. Eerlijk gezegd durfde ik dat niet aan. Prutsen in het BIOS vind ik nog steeds griezelig. Maar na anderhalf jaar ergernis heb ik afgelopen week al mijn moed verzameld en de audio controller in het BIOS op disabled gezet. En ik heb nu geluid! Bij elke nieuwe start. Elke dag.

Ieder klein stapje vooruit is weer een triomf die veel voldoening geeft...

dinsdag 25 maart 2008

Ubuntu op TV

In het programma Club van 100 van de RVU was gisteren te zien hoe vrijwilligers oude computers verzamelen en met Ubuntu weer nieuw leven inblazen. De computers werden met blijdschap in ontvangst genomen door de vrouwenwerkgroep in Twello. Een mooi initiatief.

Video: whellinga

vrijdag 21 maart 2008

PCe17OS oogstrelend

Na het zien van Austrumi en Elive heb ik lange tijd uitgekeken naar een bruikbare distributie die opgebouwd is rond Enlightenment. Met PCe17OS lijkt mijn wens nu in vervulling te zijn gegaan.

Enlightenment is al verscheidene jaren in ontwikkeling en lang niet zo bekend als KDE, Gnome of Xfce. De vorderingen gaan langzaam. Het doel is ook eerder om schoonheid te creëren dan om de zoveelste window manager te zijn. De Hongaarse maker(s) van PCe17OS is (zijn) in die opzet wat mij betreft zeker geslaagd. Ik vind het prachtig! Kleine details als een animatie in een wallpaper of een home-icoon waarbij een pluimpje rook uit de schoorsteen van het huisje komt zijn een lust voor het oog.

De basis van dit juweeltje is PCLinuxOS, hetgeen betekent dat er goede hardware-ondersteuning is en veel zaken via het Control Center geregeld kunnen worden. Een greep uit de applicaties die met de live-DVD meegeleverd worden: OpenOffice, Firefox, Thunderbird, aMSN, Songbird, SMPlayer, Skype, TVTime, Synaptic en Rox. Na installatie staat er een behoorlijk pakket klaar om direct mee aan de slag te gaan en een keur aan wallpapers en thema's om de desktop verder te versieren. Deze Wiki en het Elive forum zullen daar nuttig bij kunnen zijn. Natuurlijk is Enlightenment in PCe17OS nog zeker niet perfect, maar de foutjes die ik tegen ben gekomen zijn niet onoverkomelijk.

Er is één maar. PCe17OS is er op dit moment alleen maar in het Hongaars. Het kostte me bijna een uur om uit te vissen hoe ik tot een Engelstalige versie kon komen. Voor de mensen die ook geen Hongaars kennen zal ik uit de doeken doen hoe ik te werk ben gegaan:

* Klik op het bureaublad om het menu tevoorschijn te halen. Klik op Beállitás en op Konfigurációs panel. In het venster dat verschijnt aan de linkerkant onder Kategóriák op Nyelv. Aan de rechterkant onder Elemek op Nyelvi beállitások en English. Daarna op OK en Bezárás.

* Om het Engels verder door te voeren, klik je in de zogenaamde iBar onderaan het bureaublad op het eerste icoon, Vezérlökörpont, om het Control Center van PCLinuxOS te openen. Klik op System en Select the language... Zet de taal daar op English American. PCe17OS is nu voor ongeveer 99% in het Engels.

* Het Hongaarse toetsenbord wijkt af van het Amerikaanse dat wij gebruiken en hutselt enkele letters door elkaar. Klik bovenaan het bureaublad op het icoon van het toetsenbord en verander het in American International.

Als je nieuwsgierig bent naar nieuwe distro's en van “eye candy” houdt zou je deze live-DVD eens moeten downloaden om een beeld te krijgen van de richting die het met Enlightenment op kan gaan. (Inloggen als guest/guest en root/root) Ikzelf ben erg onder de indruk en ben er voorlopig wel een poos zoet mee.

Update: Via Linuxtracker is er intussen ook een torrent met de Engelse versie beschikbaar.

Video: lisovski

woensdag 19 maart 2008

Twijfelgeval

Of ik wel eens ben opgebleven tot de zon weer opkomt om een computerprobleem op te lossen? Jazeker. Eerst oplossen, dan pas slapen. Deze en andere typische vragen krijg je voorgeschoteld als je meedoet aan deze Geek Quiz. Gezien het resultaat zou ik voor 53% een geek zijn. Hier en daar goed gegokt waarschijnlijk. Ik vraag me af of ik het onderschrift in de titel van dit weblog nu moet veranderen of niet. ;-)

53% Geek

zaterdag 15 maart 2008

Waarom Linux zo leuk is

Op het weblog van Vlad Dolezal kwam ik een artikeltje tegen dat ik met een brede glimlach op mijn gezicht heb zitten lezen. Met toestemming van de auteur heb ik het met behulp van GoogleTranslate vertaald en een beetje vernederlandst:

We vertellen mensen dat we Linux gebruiken omdat het veilig is. Of omdat het gratis, flexibel en vrij is. Omdat Linux beschikt over uitstekende ondersteuning van de gemeenschap. Maar dat alles is gewoon marketing bullshit. We vertellen dat aan niet-Linuxers omdat zij de ware reden niet zouden begrijpen. En als we deze verkeerde redenen maar vaak genoeg vertellen gaan we het zelf misschien nog geloven. Diep daar onder ligt de echte reden. We gebruiken Linux omdat het zo leuk is!

Het is leuk om met je systeem te rommelen. Het is leuk om alle instellingen te veranderen, het systeem te breken en dan naar de recovery mode te moeten gaan om het systeem te repareren. Het is leuk om uit honderden distro's te kunnen kiezen. Het is leuk om de command line te gebruiken. Laat ik dat nog eens zeggen. Het is leuk om de command line te gebruiken. Geen wonder dat niet-Linuxers dat niet zullen begrijpen.

Het punt met ons Linuxfans is dat we Linux gebruiken vanwege Linux zelf. Natuurlijk willen we ons werk gedaan krijgen. Natuurlijk willen we beveiligd zijn tegen virussen. Natuurlijk willen we geld besparen. Maar dat zijn alleen de bijverschijnselen. Wat we eigenlijk willen is spelen met het systeem, rommelen en volledig zinloze doch interessante feiten over het OS ontdekken.

Er zijn drie belangrijke redenen waarom Linux zo leuk is.

1. Linux geeft je volledige controle
Ooit wel eens geprobeerd een proces in Windows te stoppen en het besturingssysteem staat dat niet toe? Ooit geprobeerd een bestand te verwijderen en dat ging niet, ook al had je beheerdersrechten? Linux laat je alles doen. Dat is het grote voordeel van het gewoonlijk inloggen als gebruiker. Als je inlogt als root gaat het OS ervan uit dat je weet wat je aan het doen bent. Ben je eenmaal root dan is alles toegestaan.

2. Linux wordt niet massaal gebruikt

Dit is een tegenstrijdigheid. We klagen vaak dat Linux niet zo veel gebruikt wordt. Maar dat is een van de redenen dat we het gebruiken. Het geeft ons het gevoel bij een speciale elite te horen. Alsof we beter zijn dan die “onwetende massa”. Als Linux massaal gebruikt gaat worden zullen we waarschijnlijk naar iets anders overschakelen. Of minstens een obscure distro ontwikkelen die wij alleen gebruiken. Want, laten we eerlijk zijn, we willen ons speciaal voelen.

3. Linux is vrij
We kunnen de broncode van al onze programma's krijgen. Als we willen weten hoe een bepaald onderdeel van het systeem werkt dan kan dat. Dit laat ons tweaken en spelen met onze systemen. En we houden absoluut van het configureren van ons systeem.

Natuurlijk kunnen we tegen niet-Linuxers niet zeggen dat we Linux gebruiken omdat het zo leuk is. Ze zetten ons nog sneller in een krankzinnigengesticht dan je "antidisestablishmentarianism" kunt zeggen. Dus we blijven hen verkeerde doch plausibele redenen geven over ons gebruik van Linux. Maar diep van binnen weten we de werkelijke reden.

En misschien, heel misschien dat ik de volgende keer wanneer iemand vraagt waarom ik Linux gebruik met een enorme glimlach antwoord: “Omdat het gebruiken van Linux zo leuk is!”

donderdag 13 maart 2008

Ubuntu voor senioren?

Op het forum van Digiplace is momenteel een topic gaande over Uitzending Gemist dat mij nogal aan het hart gaat. Ik heb heel erg veel bewondering gekregen voor een man als Kees die op hogere leeftijd aan Ubuntu begonnen is. Veel mensen die tientallen jaren jonger zijn durven die stap niet eens te zetten. Het verschil tussen Windows en Ubuntu is enorm groot voor een beginner die zelf zijn systeem moet installeren en gebruiksklaar moet maken. Alternate CD? ISO branden? Partities? Grub? Kubuntu? Xubuntu? Pakketbronnen? Multiverse? Universe? Gnome? Nautilus? Root? Het klinkt allemaal even vreemd in de oren. Er is volop documentatie te vinden, overweldigend veel zelfs. Dat maakt het bepaald niet makkelijk om daaruit de goede informatie van de minder goede te onderscheiden. Er komt veel te veel ineens op je af.

Wat er vooral in veel documentatie aan ontbreekt is uitleg in gewone mensen-taal, zodat je begrijpen kunt waar je mee bezig bent. Van het klakkeloos kopiëren en plakken van commando's leer je niet zo veel. Als dit dan ook nog eens in het Engels is voor iemand die de taal niet machtig is kan ik me levendig voorstellen dat diegene “door de bomen het bos niet meer ziet”. De onuitputtelijke stroom van vragen op Ubuntufora getuigen ervan dat het in het begin allesbehalve makkelijk is. Als ik alleen al zie hoeveel vragen er gesteld worden over Uitzending Gemist, Flash, Multimedia, YouTube en dergelijke word ik een beetje moedeloos.

Bovendien speelt ook leeftijd een tamelijk grote rol. Als jonge, zogenaamde senior kan ik beamen dat het veel langer duurt om iets nieuws onder de knie te krijgen. Leren gaat in veel kleinere, langzamere stappen. Ik denk dat we toe zijn aan een Ubuntuboek of website speciaal voor senioren met héél véél stap voor stap plaatjes en zo min mogelijk technische termen. De bestaande Nederlandstalige informatie schiet daar naar mijn mening duidelijk in te kort.

dinsdag 11 maart 2008

Open als beheerder

Ik heb al eens eerder laten blijken dat ik geen terminalmens ben. Als ik enigszins kan zal ik de command line altijd uit de weg gaan, zelfs nu nog na bijna drie jaar Ubuntuplezier. Het is misschien ook wel een principekwestie en tegelijk een uitdaging om in een moderne distributie als Ubuntu zoveel mogelijk op een grafische manier gedaan te krijgen. Alleen in het geval van onwillige hardware die een ingewikkelde installatie van drivers vereist, zoals het geval was met de Amilo L1310G, ga ik overstag.

Het allereerste dat ik daarom na een verse installatie altijd doe is een nieuw item toevoegen aan het menu met de opdracht gksudo nautilus, zodat ik als beheerder/root makkelijk door systeembestanden kan laveren wanneer er iets gewijzigd moet worden. Na verloop van tijd heb ik door het bestuderen van commando's veel opdrachten leren vertalen naar een grafische werkwijze. Voor sommigen een omslachtige manier van werken, voor mij simpel en snel.

Sinds kort benut ik daarnaast nog een ander hulpmiddeltje. In Synaptic zit een extensie voor Nautilus, de bestandsbladeraar, met de naam nautilus-gksu. Deze extensie voegt een extra optie aan het contextmenu toe waardoor je met een rechterklik de mogelijkheid “Open als beheerder” tot je beschikking krijgt. Na het invullen van het wachtwoord ligt de macht binnen handbereik. Een beetje riskant is het wel, want er is nergens aan te zien dat je nu root bent. Toch handig...

Update: In Hardy Heron verschijnt "Open als beheerder" mogelijk niet meer in het contextmenu. Dit is een bug, beschreven op Launchpad. De fout is te verhelpen door de volgende commando's:

sudo cp /usr/lib/nautilus/extensions-1.0/libnautilus-gksu.so /usr/lib/nautilus/extensions-2.0/
killall nautilus

zondag 9 maart 2008

Big Buck Bunny binnenkort in première

De nieuwe open 3D animatiefilm van de Blender Foundation staat op het punt gelanceerd te worden. De Blender Foundation maakte eerder furore met Elephant's Dream, de eerste open source 3D film.

Het Peach Project heeft enige tijd geleden de naam van de nieuwe film bekendgemaakt: Big Buck Bunny. Op 10 april zal de première plaatsvinden in Studio K in Amsterdam. Daarnaast zijn ontwikkelaars van het Apricot Project begin februari in Amsterdam begonnen met een 3D game die wordt gebaseerd op de karakters uit Big Buck Bunny.

donderdag 6 maart 2008

Spelletjes met Wine

Ondanks al het moois dat een enorme speelgoedwinkel als Synaptic te bieden heeft kan ik soms de verleiding niet weerstaan en verval in een oude gewoonte: het spelen van Windowsspelletjes. Op kille avonden in de vakantie, als we ons heil binnen moeten zoeken, halen we bijvoorbeeld graag de digitale variant van het bekende spel Scrabble voor de dag. Het spel is Nederlandstalig en hier te vinden. Wel even het venster wat verkleinen, want het letterplankje verdwijnt achter het Scrabblebord.

Als kind vond ik Mens erger je niet heel vervelend. Als het niet naar wens ging wilden de pionnetjes nog wel eens door de kamer vliegen. Met de Flashversie van Mens erger je niet is de enige ergernis misschien het voortdurend ronddraaiende logo, maar dat is makkelijk buiten beeld gezet. Flash Ludo, zoals het spelletje genoemd wordt, kan hier of hier gedownload worden.

Twee breakout-klonen die goed werken in Wine zijn BeatBall en StarBall. Deze laatste heeft wel de onhebbelijke gewoonte om na het beëindigen van het spel uit zichzelf internet op te gaan. Daarom zet ik Firefox van tevoren op offline. Het spannende CosmicBall, met maar liefst 90 levels, heb ik op een laptop met Intelonderdelen helaas niet werkend gekregen, maar het loopt wel redelijk op een pc met een grafische kaart van NVidia.

Wanneer ik dan weer even terug in de tijd ben geweest, ben ik weer des te blijer met Linux. Geen angst voor de narigheden die vaak in gesloten software verscholen zitten. Geen ellenlange voorwaarden doorworstelen en licenties accepteren. Gewoon baas zijn over je eigen pc. Alle ontwikkelaars van vrije software verdienen een dikke pluim voor hun werk!